Ama NONO,

Beni asla unutamayacaksın.

Giderken, ardından bakan gözlerim hafızandan silinmeyecek.

Serçe parmağından tutup bırakmayışım hep hatıranda kalacak.

 

Mesela,

Ne zaman, koca kırmızı bir elmayı ısırsan, beni göreceksin karşında.

Kalabalık caddelerde yürürken kendini yalnız hissettiğinde ben geleceğim aklına.

İnsanların yüzlerini boyayacağız birlikte, kapı zillerine basıp kaçacağız.

Aynı şarkıyı mırıldanırken farklı rüyalar göreceğiz.

Yaşayacağız NONO, öyle ya da böyle devam edeceğiz nefes almaya.

 

Sonra,

Ne zaman soğuktan titreyen ellerini ceplerine sokup

Bomboş caddelerde dolaşsan yine beni anımsayacaksın yanında…

Islığınla melodi tutacaksın yalnızlığa…

Ama NONO… ağlamayacaksın.

 

Suskunluğa kapılacaksın…

Seni asla suçlayamayacağım

Seni asla unutmayacağım

Seni asla hatırlamayacağım.

 

NONO, İçimizdeki korkuları yendiğimizde başlamıştı bu hikâye. Devam etmeli. Ardımızdan gelenlere yol açmalı. Bak zamanın birinde birileri bu yoldan gitmiş diyebilmeliler. Ayak izlerimizi bırakmalıyız korkularımızın üstüne. Geceyi aydınlatacak kandilleri yakmalıyız. Kurtuba sokakları gibi olmalı geçtiğimiz yollar.

 

Yağmurdan sonra doğan güneş gibi olmalıyız.

Karanlıklar aydınlansın NONO.

İkimizin de ikimizden başka kimsesi yok.

Sen ve ben NONO, sadece…

 

Gözlerim kapanıyor, yarın devam etsem bu hikâyeye…

Olur mu?

Yanımda uyu ne olur, ben gözlerimi kapadığımda kalkma yanımdan.

Beni gulyabanilerin, beni korkuların, beni uçurumların eşiğinde bırakma.

 

Bu gece erken çöktü üzerime yıldızların,

Çok daha önceden karardı hava,

İçimin sessizliğinde, yürüdüm ıssız sokaklarda,

Hiç kimse göremedi beni.

Kaybolmuştum.

Küçülmüştüm.

Yalnızdım.

Elbiselerimin içerisinde fark ettirmedim kendimi.

1 Yorum

  1. Birden kendimi kendi avuç içime koyarak konuştuğumu hissettim.

    Hissettirdiniz..


Bir Yorum Ekle

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir