Kısa cümlelere sığındım
Uzun uzadıya konuşamıyorum,
Gittikçe yitiriyorum, yetilerimi.
İnsanlar, sokaklar, binalar, bir olmuşlar, üstüme yürüyorlar.

Korkuyorum.

Böyle olmamalıydı.
O sarı saçlı çocuk, bu kadar çabuk pes etmemeliydi.
Tamam, yeter. Ne olur izin verin!
Kısa cümleler kurayım.

Nokta, her şeye yeniden başlamak demekti;
Yanılmışım.

Kırık, dökük değilim.
Korkuyorum.
Korktuğumu belli ediyorum.
Şimdi uyusam, uyusam, uyusam…
Uykumda düşe uyansam
Düşlerim gerçeğe dalsa.
Hiç olmazsa bir defa, bir ah

Sıkıştım, yüksek binaların giriş katında
Büyük depremler bekliyor kalbim.
Büyük mutluluklara gebe iken ben oysa.

Kısa cümleler kurmama izin verin,
Kısa cümleler kurmama izin verin,
/dişlerimdeki sarı lekeler, tırnaklarımdaki yenikler ve korku. İşte hepsi bu/

Henüz yorum yapılmamış, sesinizi aşağıya ekleyin!


Bir Yorum Ekle

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir